Entiteiten

Entiteiten verwijderen is heel vaak lokatie werk. Houd u er bij het maken van een afspraak rekening mee dat er reiskosten berekend moeten worden. Vooraf telefonisch overleg is daarom wel gewenst.
Er zijn in de jaren een veelvoud van ervaringen geweest, echter niet iedereen geeft toestemming voor publicatie, vandaar een paar ervaringen op deze pagina.

Deze foto heeft een klant gemaakt toen het werk echt tegen begon te zitten, U kunt waarnemen wat de oorzaak was!

Laat op de avond komt er een telefoontje binnen van een van de bewoonsters van een studentenhuis in Utrecht. Zij verteld mij dat er in het huis waar zij wonen rare dingen gebeuren. Sommige kleine dingen in huis verdwijnen en of komen op andere plekken terecht. Ook nemen de bewoners waar dat er door het huis heen word gelopen en horen zij deuren slaan en gerommel in de kasten. Telefonisch constateer ik dat er geen gevaar dreigt, we hebben te maken met een "goede" entiteit. In een later kontakt maken we een afspraak, waarop ik afreis richting Utrecht. Binnenkomend terwijl ik een trap op moet lopen voel ik de aanwezigheid van de entiteit. Hij loopt achter mij aan. Ook terwijl ik met twee bewoonsters in gesprek ben, en een kop koffie drink voel ik zijn aanwezigheid. Tijdens dit gebeuren kom ik achter de identiteit van de entiteit. Ik heb te maken met een oude marktkoopman, waarvan zijn voornaam Joop zou moeten zijn. Hij is jaren dertig van de trap afgevallen en ook direct overleden, waardoor zijn geest in huis is blijven doorleven. Hij was al die jaren zoekende naar zijn vrouw, die echter twee jaar voor zijn dood reeds was overleden. Ik geef de bewoonsters deze verklaring mee, met de vraag e.e.a. eens na te trekken bij oa de verhuurder van het pand. Ik stel mij open voor Joop en neem hem mee om hem naar het licht te kunnen begeleiden. Na hem te hebben "gelost", keer ik zelf weer huiswaarts.

Na ongeveer twee maanden neemt de bewoonster weer kontakt met mij op. Zij verteld mij dat alles weer rustig en stil is geworden in huis. Ook heeft zij navraag gedaan. Het blijkt dat de waarnemingen al jaren speelden, maar niemand eigenlijk aan de bel durfde te trekken. Ook bleek dus dat mijn "Joop" inderdaad daar heeft gewoond, in de jaren dertig is overleden na een val van de trap, en een koopman was welke zich bezig hield met de handel in jute zakken.

September 1999.
Ik krijg een "noodroep" e-mail bericht van de familie uit Drenthe, zij wonen in een boerderij en houden zich bezig met het fokken van honden. Het probleem ligt hier als volgt: Moeder vertelt mij dat haar jongste dochter, zal haar voor het gemak even Irene noemen, zij is 2 jaar, en klets overigens "als brugman", 's nachts bijna niet meer slaapt, met alle gevolgen natuurlijk voor het functioneren op de dag. Het probleem van deze slapeloosheid ligt in het feit dat Irene's nachts een jongetje op bezoek krijgt die met haar wil spelen. Dit manifesteert zich in de waarneming in de ochtend, de slaapkamer van Irene ligt bezaaid met speelgoed en boekjes, maar ook de boekjes welke Irene zelf nooit uit de kast zou kunnen pakken. Zij zou er nooit bijkunnen op de bovenste plank. Irene komt dan geregeld huilend bij moeder, en verteld dan dat zij zo moe wordt van de activiteiten van het jongetje. Kortom, voor mij redenen genoeg om naar Drente te reizen. Ik heb een gesprek met de kleine Irene, die spontaan op mijn schoot kruipt, en laat het gesprek afdwalen op de nachtelijke speelpartijen. De kleine verteld mij heel spontaan hoe zij met het jongetje speelt, dat hij voorleest enzovoort. Ik besluit een tocht door het huis te maken, en in het bijzonder natuurlijk de kamer van Irene. Het valt mij direct op dat haar kamer een stuk "killer" is als de rest van het huis. Met dichte ramen voel ik het tochten en waaien om mij heen, waardoor ik zeker weet dat "het jongetje" inderdaad aanwezig is. Ik beland in de hal op de eerste verdieping, hier komen nog 3 kamers uit welke normaal rustig zijn. Kijkend naar het grote dakraam hoor ik roepende geluiden "gooi dan gooi dan". Ik ervaar een zeer grote paniek toestand hoop lawaai en hoor "razzia!! razzia!!" Ik begeef me terug in het kamertje en besluit het "jongetje" mee te nemen om deze naar het licht te leiden. Sindsdien is het rustig in huize drente, en Irene slaapt voortaan als een roosje.

Ik vertel "mijn verhaal" aan de ouders van Irene. In de oorlog hebben in deze boerderij vele onderduikers gezeten. Op een dag zijn deze verraden geworden en vindt er door de Duitsers een razzia plaats.

Een waarschuwende buur roept dit naar boven, waar de moeder met "het jongetje" op haar arm staat. De buur roept om door het dakraam naar buiten te komen, waarop moeder eerst, natuurlijk in grote paniek, het jongetje naar buiten gooit. Dit gaat echter geheel mis en het kind valt daar dood. De vader van Irene, welke sceptisch tegenover het paranormale staat vroeg ik om deze redenen eens te informeren bij buren, in het dorp etc, naar dit verhaal. Een week later belt hij me, toch wel wat verwonderd op met de mededeling dat er inderdaad onderduikers hebben gezeten in dit huis. Op zijn verdere vragen werd zeer argwanend gereageerd, vooral door de oudere dorpelingen. Zijn indruk was hierbij dat zij hem niet verder wilden vertellen wat er zich precies in en om het huis in die jaren heeft afgespeeld.
Dus 100% zeker zullen we het nooit weten. Feit is dat Irene een leuke jonge meid, een "eigen" leventje kan leiden, en dat het verder rustig is de boerderij in drente.