Gerrit Jan Heijn
Wie weet het zich niet te herinneren, de ontvoering van Gerrit Jan Heyn, heel Nederland zat aan de radio en tv om maar steeds het laatste nieuws te horen.
Voor mijzelf was deze zaak eigenlijk mijn eerste ervaring die ik "niet meer verborgen kon houden", ik kreeg plots zoveel beelden,- ingevingen,- plaatjes, enz, dat ik 's nachts wakker lag hiervan.
Ik besloot dan ook om alles wat ik binnen kreeg maar op papier te zetten, ik kon altijd al aardig tekenen dus ook de beelden die ik waarnam kon ik mooi optekenen.
Zo omschreef ik, in mijn eerste brief een huis, en een plaats.
Het huis was wit, en de plaats die ik omschreef lag ten noorden van Lyon, kon er zelf "geen touw aan vastknopen".
Maar goed, wat moest ik ermee, stond nu lekker op papier, ja nou en...
Goede raad is duur zeggen ze, alle moed bij elkaar verzameld, in de auto, en midden in de nacht naar het politie buro in Haarlem gereden.
Met lood in m'n schoenen daar mijn brief afgegeven, ze zullen me wel voor gek verklaren dacht ik, maar ik kreeg de mededeling van "we geven het door mijnheer", dus dat viel gelukkig mee.
Maar het leven gaat door he, dus er komt weer een nacht.
Weer vol met filmbeelden, dus weer er uit, schrijven en tekenen.
Nu echter zit ik een portret te schetsen, wat volgens mij de dader zou moeten zijn, mijn andere aantekeningen erbij doet mij zeggen dat ik met mijn ingevingen niet bij Jan Heyn zit maar bij de dader.
Ik vindt het raar dat ik geen impulsen kan ontvangen van Heyn, het angstzweet breekt mij uit dan, ik ervaar dat hij dood moet zijn, maar meer krijg ik niet.
Wederom weer de brief en tekeningen zelf weggebracht naar Haarlem. Dan breekt er een stilte periode aan van enige dagen, de oude ingevingen en beelden blijven zich als een oude cineac film herhalen, ik wordt er gek van zowat.
Ik besluit om samen met Truus mijn vrouw, een eindje om te rijden om de gedachten op een rustiger niveau te krijgen. Zo rijden we door Noord-Holland heen, en doen allerlei kleine dorpjes aan.
Zo ook Landsmeer, plots trap ik op mijn rem en sta stil, waarop Truus mij vraagt "wat doe jij nou!".
Ja wist ik het ook maar, ik sta stil in een straat in landsmeer, gewoon voor een (wit) huis.
Ik weet het ook niet, even schudden met de kop en gewoon maar weer verder dan.
Dan ja hoor op tv komt het bericht dat G.J. gevonden wordt.
Ik zeg tegen Truus, ik wordt gek meissie, want alles wat ik heb opgeschreven klopt geen donder van.
Een paar klote dagen is het resultaat, zit diep in de put en vraag bij mijzelf af waar ik mee bezig ben.
Maar dan komt het bericht dat ook enig losgeld is opgedoken, dus er zit weer wat beweging in de zaak, wat ook mij weer wat doet opleven.
Ik hoor via radio of tv, het is al enige jaren geleden he, dat waarschijnlijk de dader is gearresteerd in.
LANDSMEER! Nu was ik weer helemaal wakker en bij.
Maar waar in Landsmeer dan? Snel een krant gekocht en ja hoor op de voorpagina het grote nieuws van de inval de voorletters van de dader en nota bene zijn adres erbij! Maar dat adres dat kende ik.
Het huis waar ik stil heb gestaan, maar uhhhhhhh de rest dan? Nu ging ik zelf even wat recherche werk doen.
Ik wilde weten hoe de dader heette.
Nou niet zo'n groot probleem, ik had zijn voor letters, en ik had een straatnaam, nou, dan gaan we gewoon het telefoonboek in he en maar zoeken. Ja hoor na een uurtje of twee is het bingo, ik heb het adres gevonden en heb nu ook de NAAM!
Zat ik met mijn plaatsomschrijving nog, ten noorden van Lyon!
Dat ligt in Frankrijk, "en er is geen buitenland aan te de orde geweest!".
De kaart van Frankrijk op tafel, Lyon, heb ik geleerd op school waar dat lag, dus snel gevonden.
Maar nu ten noorden van.
En toen begon ik echt te rillen van mezelf!
Daar stond in een kleine boog de naam van de dader op de kaart, hetzelfde als een Franse wijnstreek dus!
Mijn resume van dit alles is dat ik niet echt bij het slachtoffer was met mijn ingevingen maar dat ik alles gefixeerd had op de dader.
Voor mij zelf was het allemaal zo klaar als een klontje, maar wel achteraf natuurlijk.
Want "HOE IN GODSNAAM" moet je met zo'n brei van gegevens te werk gaan?
Hoe moet je bepaalde ingevingen en omschrijvingen uit pluizen?
Niemand zal die formule echt vinden, dat is een gegeven dat alleen opgelost kan worden door degene zelf.
Als dan dagen later ook nog een foto van de dader wordt gepubliceerd, welke erge eigenschappen vertoond met mijn gemaakte schets is het voor mij duidelijk geworden dat ik met mijn geboren afwijking gewoon maar moet gaan werken. Vanaf deze dag ben ik ook actief bezig geweest, en heb het voor niemand meer "verborgen" gehouden.
