KIJK
OOK NAAR MIJN TV DOCUMANTAIRE !!
Al heel snel na de eerste publicaties over de vermissing van Marion en Romy gingen bij mij de alarm bellen rinkelen.
Ik had de voor mij bekende vermoeiende nachten met flits beelden welke ik maar weer eens in elkaar moest gaan puzzelen.
Deze beelden voor mij zelf opgeslagen, en overdag even uitwerken. Aan de hand mijn werkwijze moest ik concluderen dat Marion en Romy dood moesten zijn. Maar waar waren ze dan gebleven? Met behulp van een, huis tuin en keuken landkaart kom ik steeds uit in het duingebied vlakbij Bergen. Ik zet uiteindelijk een kruisje waar ik moet zijn. Verder pluizend kom ik aan een toedracht hoe een en ander moet zijn verlopen.
Marion heeft heftige ruzie met Okan, word dus thuis opgehaald, ja dat weet iedereen, maar dan?
Het volgende "verhaal" is samengestelt uit de beelden welke ik in een korte periode aan elkaar heb kunnen zetten. Het rapport is ingekort en vermeld niet alle details, en namen van betrokkenen.
Okan rijd met Marion naar het duingbied om te gaan wandelen met Romy, mijn beeld zegt dat Romy in een buggy moet zitten met een klein plastic flesje met drinken.
Ze parkeren de auto aan de Duinweg in Bergen en lopen daar omhoog, of de trap op of rechtsom via de parkeerplaats omhoog.
Eerstens zeggen ze weinig, Marion weet inmiddels dat ze maar beter niets kan zeggen tegen Okan, dan ebt het immers wel weer weg, ze is niet beter gewend.
Na een tiental minuten echter begint Okan tegen Marion te praten in een nogal gebiedende toon, Marion zou commentaar hebben gegeven over de zaken waar Okan zich mee bezig houd,
en daar is hij niet van gediend. De ruzie laait weer op, Okan word steeds kwader. Ze lopen dan over het pad welke paralel loopt aan de Duinweg.
Okan haalt uit en geeft Marion een klap tegen haar hoofd. Marion lopend aan de kant van het pad wankelt, valt, en raakt met haar hoofd een houten paaltje.
Ze blijft liggen in de greppel lamgs het pad. Okan schrikt hier best wel van en raakt zelfs heel even in paniek. Maar hersteld zich snel en gaat ook snel handelen.
Hij neemt geen notie van de toestand van Marion, pakt haar op en draagt, haar naar een bunker welke ongeveer 40 meter bij hun vandaan is.
Hij legt Marion in de bunker en loopt versneld terug naar het pad, waar Romy in de buggy zit.
Hij loopt met Romy terug naar z'n auto, waarbij een schoentje van Romy verloren word. En rijd regelrecht naar z'n broer. Daar verteld hij wat er gebeurd is.
Samen smelten ze een plan samen om een verhaal te krijgen. Romy word die avond ondergebracht bij een voor mij nog steeds onbekende.
En samen met z'n broer rijd Okan, het is inmiddels avond, terug naar het duingebied. Hij rijd nu echter niet de parkeerplaats op maar rijd het gebied,
wat hij eigenlijk redelijk goed moet kennen, in en komt uiteindelijk bij een gebouwtje waar hij z'n auto parkeert. Samen lopen ze nu de heuvel op met beiden een schop.
Ze beginnen een gat te graven waarvan de lokatie midden op de lijn tussen het huisje en de bunker waar Marion in ligt.
Het word te donker om nog verder te gaan en ze besluiten huiswaarts te keren. Vroeg in de ochtend gaan ze samen weer het gebied in.
Omdat het nu overzichtelijker is en de paniek geen rol meer speelt komen ze er achter dat ze eigenlijk wel dicht bij de bewoonde straat bezig zijn,
ze besluiten het gat weer dicht te gooien, lopen nog wat in de omgeving, en besluiten Marion nu uit de bunker te halen en in de auto te leggen.
Ze dekken haar af met een soort van verhuisdeken. Nu rijden ze langs het duingebied in Noordelijke richting, er achter komend dat het die kant uit steeds drukker word,
waarop ze weer terug rijden. Dan komen ze rechtsaf slaand op het dan stillere gebied waar mijn "beelden" op houden!
Ik besluit aan de hand van mijn gemonteerde, het lijkt wel een "film" zelf te gaan kijken daar!
Ik neem een goede kennis van mij mee en begin mijn tocht, vanuit Almere rijd ik naar Bergen en zoek het huis op waar Marion heeft gewoond.
Vanaf hier rijd ik alleen nog maar mijn neus achterna, en ik kom uit op... de Duinweg. Ik vind de parkeerplaats en we beginnen samen te lopen in het gebied.
Al heel snel vind ik de bunker waar volgens mij Marion in gelegen moet hebben, ik word doodziek daar, maar we gaan toch verder, en ik vind verschillende herkenningspunten.
Maar... Geen graf. We moeten weer huiswaarts, het word al aardig donker. Ik besluit om mijn tekeningen en verhaal maar eens op te sturen naar Alkmaar,
de recherche, en aan Peter R. de Vries die veel aandacht aan deze zaak besteed. Ik verneem alleen dat er geen notitie genomen word van koffiedik kijkers!
Ik word steeds onrustiger, en voel me meer en meer machteloos. Ik MOET ergens een uitlaatklep vinden.
Ik vertel een collega mijn verhaal, en we komen eigenlijk uit op weer een bezoek aan Bergen.
Gewapend met schoppen en laarzen dit keer, trek ik weer ten speuren. We lopen het bunkerstelsel af en steeds weer kom ik uit, hoe we ook lopen, bij de eerste bunker.
Ik MOET hier zijn, word benauwd, krijg ontzettende hoofdpijn, het lijkt wel of ik bovenop een hoogspanningskabel sta.
Omdat ik in die tijd ook lid was van de P.P.C. en deze een verzoek kregen om eens in de zaak Marion te kijken, kon ik direct mijn dossier aandragen.
Besloten werd om op lokatie bezoeken te gaan. Welke er toen meerdere waren, want er waren meerdere lokatie's genoemd vanuit die groep.
Echter als laatste komend op "mijn" lokatie liepen verschillenden van de groep te kokken van narigheid, maar nog steeds geen Marion en Romy.
Ik besluit voor mezelf de zaak de zaak te laten, het neemt te veel van mijn energie en wie ik ook informeer, politie, pers, media, NIEMAND die gehoor geeft!
Tot ik onverwacht een verzoek krijg om eens naar Bergen te komen, er is iemand die wat van mijn tekeningen kan plaatsen.
Ik voldoe natuurlijk hier aan en we komen nu in het "verboden toegang" gebied, het waterwingebied.
Daar ontdek ik het gebouwtje welke ik op tekening had gezet waar Okan eerder 'savonds is geweest.
Ook daar kom ik er achter dat dit hemelsbreed dicht bij de plek is waar Marion is omgekomen. Ook na dit bezoek dreigt de boel te stagneren,
en ik beluit weer het gebied in te gaan. Zoekend, kijkend, en voelend " zie " ik ineens twee mannen graven, en loop die kant op.
Ik vraag mijn begeleiders daar te wachten terwijl ik zelf terug loop naar de auto om een schop te halen.
Terug komend begin ik te graven. Ik ben ongeveer 50/70 cm diep en ik graaf een schoolboekje op, verzamel de velletjes en begin verder te graven.
Uiteindelijk bonk ik met mijn schop op iets hards, ik word zelf wel wat angstig eigenlijk maar ga toch door, ik MOET het nu weten.
Op zo een 80/100 cm diep ontdek ik dwars in het gat een piket paaltje, ik graaf verder.
Uiteindelijk heb ik een gat van zo ongeveer 80 x 180 en op de bodem daarvan liggen dwars zo'n 4 van die piket paaltjes.
We besluiten wat foto's te maken het gat weer wat te dichten en ik markeer de plaats door wat stokken er omheen te zetten.
Thuisgekomen droog ik het schoolboekje, bel naar mijn kontakt persoon waarmee ik het watergebied in geweest ben en meld mijn verhaal!
IK HOOR NIETS MEER! Later ben ik nog diverse keren daar geweest, maar wat begin je nu als eenling, zonder medewerking.
Ik stop mijn gegevens maar in een dossier, compleet met het gevonden schrift / boekje.
Niemand heeft hier ooit naar gevraagd!
Uiteindelijk bereikt dan ook mij het bericht, Marion en Romy zijn gevonden.
Ik ga spontaan hyper ventileren als ik hoor waar ze gevonden is, het duurt even voor ik mij herstel.
Ik probeer weer kontakt te krijgen met de media, politie enz. maar weer, helemaal NIETS!
Allen wassen hun handen met het zeepje van "ik weet niets"!
Van een hoop bezoeken heb ik foto's gemaakt, en zelfs in aanwezigheid van een tv medewerker zijn er video opnames gemaakt, welke nog steeds opgeborgen liggen.
Maar het is beter om je te schuilen achter je doofheid als om achteraf te zeggen van "hadden we maar!"
Dit rapport dateerd uit 1998! Als er toen meer medewerking zou zijn geweest dan hadden we wellicht een hoop mensen een hoop ellende kunnen besparen!
Op de her begraving van Marion en Romy heb ik geprobeerd om de zaak te sluiten, waarbij dit dossier het einde zou moeten zijn.
Ik hoop alleen dat de "instanties" toch eens na gaan denken, en niet alleen de "macht" van de media gebruiken om zelf een beter gevoel te krijgen over het leed van anderen heen.
